TOM FORD - Ombre Leather Parfum

درود بر عزیزان عطرافشان

امبرلدر پارفوم
دروغ چرا ؟ من از پارفوم خیلی بیشتر از خود امبرلدر حظ بردم ... جعبه ی علایق من است (گل سفید، چرم شیک، سبز متعادل کننده و دود...) برای شامه غیرحرفه ای قابل تشخیص است و شاید همین اغراقش، شامه های حرفه ای را کمی مردد کرده باشد.
در نگاه من مناسب مجالس رسمی در زمستان است. ماندگاری مناسب (حدود 8 از 10) و پخش بوی متوسط دارد.
تام فورد عودوود و ایتالین سایپرس و گری وتیور را کمی بیش از بقیه هم برندی هایش دوست داشتم . این امبرلدر پارفوم را خیلی...
بهرحال هرکس سلیقه ای داره :) خدا واسه هیچ خانواده ای بد نخواد :)
"مژه ی دلدار را گفتم که چون بخت منی .... گفت آری زآن سیه گردیده و برگشته ام "

«امبر لدر و رساله‌ی بطالت»

بگو چکار کنم...
وقتی شادی، بندی است که به دمِ بادبادکی آویخته و هر لحظه بیمِ گسستنش می‌رود، و غم، سنگی است که با وقارِ «امبر لدر» در سینه‌ام می‌نشیند؛ سنگی سیاه، چرمی و دودی که در سراشیبیِ این دره‌ی بی‌انتها، مرا در خود غرق می‌کند.
دلم، شاخه‌ی شاتوتی است که در شبِ سردِ بیابان، زیرِ چرخ‌های یک ماشینِ مسافرتی له شده؛ خونش با رایحه‌ی تند و حیوانیِ چرم درآمیخته و باد، این عصاره‌ی سیاه را به در و دیوارِ روحم پاشیده است. بگو چکار کنم...

آقای راسل، در ستایشِ «بطالت»رساله‌ای نوشته است.
اما او احتمالاً هیچ‌گاه «امبر لدر» را روی پوستی که از اضطراب می‌لرزد، تست نکرده است. راسل از بطالتی می‌گوید که تلطیف شده است، که باوقار است؛ اما بطالتِ ما، از جنسِ بویِ چرمِ کهنه‌ی «تام فورد» است؛ خشن، تسخیرکننده و بیزار از هرگونه ضعف.
خوشبختی؟
مگر دنیا به کسی وفا کرده که حالا بخواهد در نت‌های پایه، به ما لبخند بزند؟
دنیا، همان چرمِ تلخی است که ابتدا با تندیِ هل فریب‌مان می‌دهد و سپس در نهایتِ بی‌رحمی، ما را در آغوشِ کهربایی‌اش خفه می‌کند.

ما، در این روزهای خاکستری، از فلسفه‌ی راسل عبور کرده‌ایم.
ما در «مِه» نیستیم؛ ما در «دودِ سیاه» هستیم. درست وسطِ یک بن‌بستِ چرمی!
سرگردانیم؛ مثلِ نتِ چرمیِ امبر لدر که روی پوست، هم‌زمان هم بویِ اصالت می‌دهد و هم بویِ زوال.
گم شده‌ایم یا چیزی را گم کرده‌ایم؟
شاید خودمان، همان «نُتِ گم‌شده‌ای» هستیم که در لایه‌های تندِ یاس و چرمِ این عطر، زیرِ آوارِ زمان دفن شده‌ایم.

اگر آقای راسل، رساله‌ای در بابِ «سرگردانیِ چرمی» می‌نوشت،
اگر می‌دانست چطور باید با رایحه‌ی سمیِ امبر لدر، در مه ایستاد و به هیچ‌چیز فکر نکرد،
شاید امروز به کارمان می‌آمد.
اما حالا، فقط من مانده‌ام و این عطرِ سیاه که هرچه زمان می‌گذرد، تلخ‌تر می‌شود.
و باز هم همان سوالِ بی‌جواب:
بگو چکار کنم... وقتی دنیا مثلِ امبر لدر، همه‌چیز را در خود می‌بلعد و تنها «خاطره‌ی چرم» را روی پوست به جا می‌گذارد؟