درود خدمت عزیزان، خدمت مدیریت محترم مجموعه عطرافشان عارضم همون‌طور که جناب آرین فرمودن، در قسمت پرسش و پاسخ، وقتی روی پروفایل شخصی، کلیک میکنیم، بجای اینکه پروفایل کلی شخص(که شامل نظراتی که داده یا عکسایی که آپلود کرده و علاقمندی هاش و غیره) فقط پرسش هایی که مطرح کرده بالا میان، درواقع شاید از نظر شما طبیعی باشه، ولی مشکل اینجاست که برای پیدا کردن پروفایل کاربری شخص، باید دربدر دنبال کامنتی از ایشون بگردیم تا بتونیم وارد پروفایلش بشیم، برای خود من بارها پیش اومد که دنبال نظرات یسری از دوستانی که اینجا مشغول هستن، میگشتم، ولی هیچ جوره امکان سرچ اسم اکانتش مقدور نبود و باید توی همه صفحات دنبال کامنتی ازش باشیم و اینطوری پروفایلشو گیر بیاریم، ممنون میشم در این مورد اقدامی بفرمایین که همون‌طور که در قسمت جستجو، اسم برندها و عطرهارو میشه سرچ کرد، اسم اکانت دوستانی که اینجا مشغول هستن رو هم بشه جستجو کرد، باتشکر

جناب،من یادم نمیاد وجود نمک در رایحه ی این عطر رو نفی کرده باشم، اتفاقا برعکس،این قسمتی از کامنت قبلیمه:
"در نت بالای عطر، زنجبیل یک تیزی تازه و درخشان می‌ده که اجازه نمی‌ده نت جلبک بره سمت بوی ماهی. نمک دریایی هم بیشتر حس معدنی-کریستالی ایجاد می‌کنه تا بوی ید خام!!"
خوب میبینید که وجود نمک رو در هرم بویایی این عطر تایید کردم، ولی نه اون وجهه سولفوریک که باعث ایجاد بوی ید خام میشه! فکر نمیکنم کسی بتونه ادعا کنه له سل بوی ید و گوگرد و سولفور میده!
(مضمون اصلی کامنت اولم درمورد وجهه های نت جلبک بود و اون بوی زُخم مانندی که در بیشتر عطرای آکواتیک وجود داره و برای خیلیا ناخوشاینده و دلایل عدم حضور اون بوی ناخوشایند در عطر له سل، باوجود حضور جلبک در ترکیباتش بود، منتها نمیدونم اینکه اسم عطر نمکه، چه ربطی به موضوع کامنتم داشت😐)

این روزا بیشتر از اینکه به سرخوشی نیاز داشته باشیم، به نفسِ راحت محتاجیم. عطرا زیبا هستن،ولی همه‌چیزو نمیشه با بو ترمیم کرد. این روزا عطرا فقط یادآورِ حالِ خوبن، نه سازنده‌‌اش...
به امید روزای روشن برای تک تک هموطنامون🌹🕊🌸

اولین باری که با اکانت شما آشنا شدم، زمانی بود که درباره حساسیت پسر کوچکم و توصیه پزشکش مبنی بر استفاده نکردن از عطر و موارد مشابه کامنت گذاشته بودم. شما با نهایت صمیمیت و بر اساس تجربه‌ای که داشتید، من رو راهنمایی کردید و بابت همون راهنمایی صادقانه واقعاً ازتون ممنونم.
اما همون یک کامنت کافی بود تا متوجه بشم شما از اون دسته آدم‌هایی هستید که با وجود دانش و آگاهی زیاد، مسیر فروتنی و تواضع رو انتخاب می‌کنن و خودشون رو همچنان دانش‌آموز می‌دونن؛ که همین نگاه، به‌خودیِ‌خود نشونه شخصیت بزرگ، مرام و معرفت شماست. بگذریم…
در ادامه، وقتی آرشیو نظراتتون رو مطالعه می‌کردم (که به‌حق می‌شه گفت شبیه یک دانشنامه‌ست)، به یکی از کامنت‌هاتون درباره استرس برخوردم. تمام نکاتی که در مورد استرس فرمودید کاملاً درست و قابل‌تأمله، اما اون بخشی که گفتید:
"حذف تمام شبکه‌های خبری این‌وری و اون‌وری"
واقعاً یکی از درست‌ترین و کاربردی‌ترین توصیه‌ها برای افرادیه که به‌دنبال دوری از استرس هستن.
البته به‌نظر من، صرفاً حذف شبکه‌های خبری به‌تنهایی کافی نیست؛ در کنارش باید افرادی رو هم کنار گذاشت که مثل ربات‌های برنامه‌ریزی‌شده، مدام در حال اعلام گرونی اجناس و خدمات مختلف هستن، یا اون‌هایی که دائماً با انتقال انرژی منفی و تکرار جملاتی مثل «داریم به سمت قهقرا می‌ریم»، «اختلاس، دزدی، فساد» و امثال این‌ها، حال آدم رو بد می‌کنن.
درسته که بسیاری از حرف‌هاشون واقعیت داره و از روی دروغ‌گویی نیست، اما شنیدن مداوم این صحبت‌ها نه قراره اتفاق خاصی رو تغییر بده و نه مشکلی رو حل کنه؛ فقط حجم زیادی انرژی منفی و استرس رو به ذهنمون سرازیر می‌کنه و در نهایت، تمام اشتیاق، هیجان و لذتی که باید از زندگی ببریم، کم‌کم و شاید حتی کامل از بین می‌ره،

من عطرایی مثل لالیک انکر نویر رو به خاطر میارم، وقتی که عطر بودن نه صرفا یه کالا. نسخه‌های اولیه‌شون سنگین، تاریک و بی‌ملاحظه بود. وتیور عمیق و دودی با اون حس خاکِ خیس و تلخ، چوب سرو خشک و تیز، و حال‌وهوایی شبیه جوهر سیاه و زمین مرطوب، رایحه‌ای می‌ساخت که پوشیدنش جرأت می‌خواست، این عطرا برای همه ساخته نشده بودن و دقیقاً به همین دلیل جذبه داشتن، امضا داشتن، شخصیت داشتن و حضورشون رو تحمیل می‌کردن.
ولی متاسفانه چیزی که امروز ازشون می‌بینم، بیشتر شبیه محصولی شده که فقط برای چرخوندن خط تولید و پر کردن جیب سازنده‌ها ساخته می‌شه. انگار به مرور، روح اون وتیور خشن و ریشه‌دار، اون چوب‌های تیره و تلخ و اون فضای دودی و عمیق رو رقیق کردن تا به مذاق همه خوش بیاد. نتیجه؟ رایحه‌ای کم‌جون، صاف و بی‌خطر که نه ضربه‌ای داره، نه عمقی، نه ردپایی. عطری که قبلاً تاریک، جدی و به‌یادماندنی بود، حالا به بویی سبز-چوبیِ خنثی‌شده تبدیل شده که از اون تلخی جسورانه و اون حس زمینی و سنگین، تقریباً هیچ چیزی باقی نمونده.
من این تغییر رو تکامل نمی‌بینم، این عقب‌نشینیه. عقب‌نشینی از شخصیت، از جسارت، از همون نت‌هایی که انکر نویر رو به انکر نویر تبدیل کرده بود. امروز بیشتر از اینکه عطر بپوشم، حس می‌کنم دارم نسخه‌ای رقیق‌شده از یه خاطره قدیمی رو استفاده می‌کنم، خاطره‌ای که عمداً ضعیفش کردن تا فروش بره، نه اینکه اثر بذاره...

اگه بخواییم گنیمد مارک آنتوان باروا و بویس امپریال اسنشیال پرفیومز رو به اتومبیل تشبیه و مقایسه کنیم، بهترین و دقیق‌ترین تصویر اینه که گنیمد رو در جایگاه رولزرویس ببینیم و بویس امپریال رو در کلاس خودروهای لوکسِ مدرن و روزمره‌تر مثل بی‌ام‌دبلیو سری سه یا پنج قرار بدیم.
گنیمد درست مثل رولزرویس، نماینده‌ی لوکسِ بی‌صداست،لوکسی که خودش رو فریاد نمیزنه و نیازی به جلب توجه نداره. رایحه‌ای مینیمال،فلزی و مینرال که در عین سادگی ظاهری، عمق و شخصیت بالایی داره. همون‌طور که رولزرویس با قدرت‌نمایی یا طراحی تهاجمی شناخته نمیشه، گنیمد هم با شیرینی، تندی یا بمب‌بودن جلو نمیاد. این عطر برای کسی ساخته شده که به بلوغ شخصیتی رسیده، عجله‌ای برای اثبات خودش نداره و آرامش و کنترل، بخشی از هویتشه. خیلی‌ها ممکنه در برخورد اول گنیمد رو عجیب یا غیرقابل درک بدونن، درست مثل کسی که شاید از بیرون متوجه تفاوت رولزرویس با بقیه‌ی ماشین‌های لوکس نشه، اما وقتی درکش کنی، می‌فهمی با یک سطح کاملاً متفاوت طرفی. این رایحه ترندی نیست، تاریخ مصرف نداره و سال‌ها بعد هم همون‌قدر باوقار و خاص باقی می‌مونه.
در مقابل، بویس امپریال مثل یک خودروی لوکسِ مدرن و همه‌فن‌حریفه؛ شیک، امروزی، خوش‌استایل و بسیار قابل استفاده در زندگی روزمره. اگر گنیمد رولزرویس باشه، بویس امپریال بیشتر شبیه بی‌ام‌دبلیو سری ۵ـه، عطری که هنوز شخصیت و امضای خاص خودش رو داره، اما راحت‌تر پوشیده می‌شه، عامه‌پسندتره و قیمت منطقی تری هم داره. بویس امپریال مدرن، تمیز و خوش‌ساخته و برای کسی مناسبه که می‌خواد خاص باشه، بدون اینکه خیلی فاصله بگیره یا پیچیده به نظر بیاد.
در نهایت، تفاوت این دو دقیقاً مثل تفاوت رولزرویس با یک سدان لوکس مدرنه:
گنیمد انتخاب کسیه که به سکوت، وقار و خاص‌بودن عمیق اهمیت می‌ده،
بویس امپریال انتخاب کسیه که شیک، امروزی و خوش‌پوشه، اما هنوز می‌خواد متفاوت باشه،

به‌نظرم این ماجرا فقط محدود به دنیای روایح نیست، در دنیای آدما هم دقیقا همین اتفاق میفته. خیلی وقتا در برخورد اول، جذب ظاهر زیبا، درخشان و چشم‌نواز یک نفر میشیم و با اشتیاق دوست داریم بهش نزدیک بشیم، درست مثل عطری فاخر که در شروع، سرمست‌کننده و پرهیجان به نظر میرسه. ولی با گذشت زمان، وقتی لایه‌های عمیق‌تر کنار می‌رن، میبینیم پشت اون ظاهر جذاب، تهی از معنا، اخلاق و عمقه، و همین میشه که کم‌کم دل‌زده و خسته میشیم.
در مقابل، آدم‌هایی هم هستن که شاید در نگاه اول، ظاهر ساده و بی‌ادعاشون چندان توجهی جلب نکنه، درست مثل بعضی رایحه‌های کلاسیک و قدیمی. اما اگر به هر دلیلی فرصت همراهی و شناختشون رو پیدا کنیم، کم‌کم به عمق، اصالت و گرمای وجودشون پی میبریم، آدمایی که هرچه زمان می‌گذره، دوست‌داشتنی‌تر میشن و به بخشی جدانشدنی از زندگیمون تبدیل می‌شن، همونایی که دیگه با هیچ چیز حاضر نیستیم عوضشون کنیم.
شاید بی‌دلیل نباشه که عطر کارون ایمز موا کام ژ سویی ( مرا آن‌گونه که هستم دوست بدار ) دقیقاً به همین مفهوم اشاره می‌کنه، انگار نجوا می‌کنه که در برخورد اول، صرفاً بر اساس ظاهرم قضاوت نکن، فرصت بده، همراه شو. اگر من رو همون‌طور که هستم بپذیری، آرام‌آرام لایه‌های پنهان، ظرافت‌ها و زیباییهای درونی‌ام خودشون رو نشون می‌دن،درست مثل رایحه‌ای که با گذر زمان، معنا و ارزش واقعیش آشکار می‌شه

با نهایت احترام بِیبی جون، فکر نمی‌کنم اونایی که وسط خیابون کاغذ بلاتر دست مردم می‌دن، واقعاً عطر اورجینال زده باشن؛ یعنی واقعاً همچین چیزی محال به نظر می‌رسه. از صد تا بازاریابی کنار خیابون، همه‌شون یا اسانس گرمی می‌زنن یا همون عطرهایی که خودشون با افتخار بهش می‌گن "شرکتی(درحالی‌که اصلاً این واژه بعد از ممنوعیت واردات عطر و لوازم آرایشی، عملاً از رده خارج شده) این‌که بیان روی هر بلاتر دو پاف عطر اصل بزنن، نه به‌صرفه‌ست، نه منطقی، نه ممکن!
با این اوصاف، عطری هم که شما دارین درباره‌ش نظر می‌دین، قطعاً یا اسانس گرمیه یا یه نسخه‌ی فیک از کیرکه. چون سمپل عطرهای نیش از قبیل ترنزی به این راحتی پیدا نمی‌شه؛ نهایتش شاید یکی‌دو موردشو تو یه فروشگاه معتبر بشه دید، اونم اگر شانس یاری کنه.

متأسفانه در کشور ما(خیلی بیشتر از نقاط دیگر دنیا) حجم چشمگیری از عطرهای فیک، کپی، تسترهای تقلبی، اسانس‌های گرمی و ده‌ها مدل غیر‌ اورجینال دیگر در گردشه؛ محصولاتی که کیفیت بویایی‌شون اونقدر پایینه که نمیشه و نباید بر اساس تستشون درباره‌ی نسخه‌ی اصلی یک عطر نظر داد. این مسئله به‌ویژه در مورد عطرهای خاص‌تر و باکیفیت‌تر، مانند آثار : لویی ویتون، روژا داو، کلایو کریستین و… بسیار پررنگ‌تر میشه؛ چون رایحه‌ای که نسخه‌های غیر اصلی این عطرها ارائه میدن، کوچک‌ترین شباهتی به رایحه‌ی اورجینال ندارن!
این موضوع رو بارها در بخش نظرات عطرهایی مثل باکارات رژ و آلکساندریاII دیدیم؛ جایی که حجم بالای تناقض‌ها معمولاً نشون میده خیلی از نظرات نه بر اساس تجربه‌ی نسخه‌ی اصلی، بلکه با تست نمونه‌های غیر‌اورجینال(معمولا نسخه های اماراتی شرکت هایی مثل الحمبرا و لطافه و غیره )نوشته شدن!!
برای خودم چندین بار پیش اومده که مثلاً کسی با قاطعیت می‌گفت: پسیفیک چیل لویی ویتون خیلی افتضاحه! منتها وقتی می‌پرسیدم این عطر رو از کجا گرفته، مشخص می‌شد نسخه‌های ارزان و بی‌کیفیت۳۰میل رو تست کرده که در اکثر فروشگاه‌ها و حتی سوپرمارکت‌ها با عنوان شرکتی به فروش میرسن !!طبیعیه که رأی ناشی از چنین تجربه‌ای به هیچ وجه موثق نیست و نباید بر اساسشون عطری رو قضاوت کرد! جدیدا هم عطرهای لویی‌ ویتون بخاطر قیمت بالا و هایپ شدنشون، خیلی مورد توجه برندهای کپی کار اماراتی قرار گرفتن(برندهایی فاقد خلاقیت که مثل دستگاه‌های کپی خسته و فرسوده‌ای که خروجی‌شان پر از نقص است، پشت سر هم نسخه‌ های بی کیفیت و بی ربط به عطر اصلی بیرون میدن)

البته دوست من درای داون(که معنی لغویش هم میشه پس رایحه) به فاز انتهایی عطر گفته میشه که نت های پایه نقششون رو شروع میکنن، نه به شروع رایحه، درواقع به نظر میاد منظور شما همون اوپنینگ عطر هست که به هیچ وجه تا حالا پلاستیکی که همچین بوی لوکسی بده به پستمون نخورده، البته اینم بگم به هیچ عنوان متعصبانه نظر ندادم و این اولین باره که کسی درمورد رایحه عطر الکساندریاII همچین چیزی بگه،موفق و پیروز باشید دوست عزیز 🙏