آخ آخ یعنی من هر بار هر جا این باتل رو میبینم حرص میخورم! حتی برای تست خودش یا هیچ کدوم از فلنکرهاش تا حالا اشتیاقی نداشتم.

دخترها جدیدا یه سری عطرهایی رو تو عطرافشان ریویو میکنن که من موندم آقا اینها رو از کجا گیر میارید! مثلا اسکادای لیمیدت ادیشن ۲۰۰۹ یا این که یه ورژنی از وری سک.سی هست که من تا حالا واقعا تو ایران ندیدم. نت هاش که خیلی جذابن.

مبارک باشه ولی یه کم گرون خریدید ها فکر کنم! من الان یه سرچ زدم پنجاه میل اش تا یه تومن هم پیدا میشه. یادمه چند سال پیش تو یه داروخونه رو مچ ام تستش کردم یعنی تا خونه همینجور مچ ام رو چسبونده بودم به دماغم و بو میکشیدم.

دقیقا همینطوره، ادیکت در شروعش بیچاره ت میکنه. یه کم که باهاش وقت بگذرونی میبینی عجب زیبایی و عمقی داره اما.

در همچین برند ناآشنایی احتمال همچین چیزی خیلی کمه به نظرم. بعد هم اصولا پخش و ماندگاری معیار اصل و غیراصل بودن نیست. دیدید که این کارهای فیک چه پخش های عجیبی دارن!

ممکنه به خاطر پاف زیاد، حالت کربویی بهتون دست داده باشه. در این صورت دیگران متوجه عطرتون باید شده باشند.

چه نکته جالبی درباره رز آلبا. مرسی واقعا.

توصیف خوبی هست یادداشتتون. اون وایب اولیه ی حشره کش مانند در واقع شیرین بیان هست که خیلی خیلی این کار رو سخت پوش میکنه. به خاطر همون نت اولیه من مدتها طول کشید تا تصمیم بگیرم بخرمش یا نه. (الان خیلی دوستش دارم.) این رو هم بگم که تولیدات جدید دیور کلا پخششون به دلیل حساسیت و مسخره بازی های جدید پایین اومده. ورژن های اولیه ی همین کار پخش های غول آسا دارن. دلیل اختلاف نظرات هم همینه.

مرسی از این یادداشت قشنگ

آخرین قطرات دکانت دونا بورن این رومام رو خالی کردم روی خودم تا خستگی بیهوده ی روز، اون همه بدو بدوی بی فایده، دربره. غرق در این رایحه ی انگور وحشی شیرین یاسی وانیلی، در این فکر که چرا، چرا زندگی ما نمیتونه همینقدر شیرین باشه؟ احساس میکنم یه جایی توی زندگیم درست به اندازه ی همین رایحه، «صورتی» (بر وزن la vie en rose) بودم، ولی وسط این همه بلبشو در اطرافم دیگه نمیدونم اونجا کجا بوده، کی بوده، چه شکلی بوده. ای دونا بورن این رومای ۳۰ میلیونی، سعی میکنم خاطره ی آخرین قطراتت رو در ذهنم نگه دارم.