میفهمم چی میگید. این حس رو من یه خرده با عطرهای پودری مشکی خالص نارسیسو داشتم کلا. ولی از دیگران هم سوال کنید آیا بوی عطرتون رو حس میکنن؟ به احتمال زیاد حس میکنن و خودتون نسبت به رایحه به هر دلیلی کر-بو شدید. گاها دیگران به این‌ جور روایح نارسیسو بازخورد خاصی هم ممکنه ندن چون نوع رایحه طوری هست که طرف ممکنه اصلا متوجه نشه شما عطر زدید، و حس کنه صرفا بوی خوب خودتونه. من هم با نارسیسو ادوپرفیوم (مکعب سفید) کمی این حالت رو داشتم و هم پیور ماسک. جفتشون رو از بس دوست داشتم زیاد اسپری کردم تا بو رو بفهمم، و باتل ها رو خالی کردم! ولی توصیه کلی ام اینه که روی پوست مرطوب (لوسیون بدون بو) اسپری کنید و فرصت بدید رایحه شکل بگیره. زیاد هم پاف نکنید که کربویی ایجاد کنه.

تعبیر رز سلطنتی رو‌ دوست داشتم

الین اسانس ابسولو یکی از عطرهای مورد علاقه ی منه و مدتی طولانی به عنوان عطر امضام درج اش کرده بودم. علی رغم این موضوع، هرگز متنی طولانی اینجا درباره ش ننوشتم و حتی باید بگم به طرز غریبی از توصیف ترکیب و سیر نت هاش عاجزم، یا حداقل اینکه چیزی که من احساس میکنم بسیار متفاوت هست با آنچه در عطرافشان ازش میخونم. به عنوان مثال، اسانس ابسولو برای من اصلا شیرین نیست، و اتفاقا کشمیر و زنبق نقش پررنگ تری توش دارند.
باری، بریم به سراغ الین مادر. واقعیت اینه که الین مادر رو من خیلی به تازگی کشف کردم. خیلی خیلی قبل تر یادمه یه کلون، یا چنان که فروشنده میگفت یک عطر شرکتی از الین در مغازه ای در سفری کاری به سرعین تست کرده بودم. چه شب خوبی بود! خنده های بسیار در بین کسانی که به من احترام میگذاشتند و بینشون راحت بودم. تا اون نسخه الین رو (که اصل هم نبود) تست کردم چشم هام گرد شد. موقع صحبت از الین همه از یاس صحبت میکنند، اما در این تجربه اولیه، الین برای من بیش از هر چیز امبری بود آمیخته به یاس. و بعد باز هم امبر و امبر. (بعدها که با کارهای امبری بیشتری آشنا شدم دیدم که امبر میتونه کهنه، نخ نما، و کسل کننده هم باشه.) امبری که میزد توی صورتت و هشیارت میکرد.

بعدها که اسانس ابسولو رو کشف کردم و دستم به نسخه قدیمی تری از الین مادر رسید دیدم که علاوه بر این چیز دیگری هم هست. تاریکی. تاریکی انگار نخی هست که کلیه الین ها رو (البته به جز تولیدات جدیدتری نظیر گادس) به هم پیوند میزنه. این ویژگی حتی در خصوص کارهای تابستانی تری نظیر فلنکر اُ سوبلیم وجود داره، سیتروسی و تابستانی، اما تاریک. این تاریکی رو درباره الین دوست دارم و همون چیزی هست که به دنبالش هستم. من دنبال این تاریکی ای هستم که توی صورت آدم ها میزنه.

در ادامه میخوام این نکته رو هم اضافه کنم که نوعی حالت بالزامیک و … چطور بگم… ترش درباره الین وجود داره. همون حس و حال ترشی ای که مثلا در سی آرمانی وجود داره (بدون اینکه این‌ دو تا الزاما ربطی به هم داشته باشند.) این حس بالزامیکی در الین مادر به تاریکی مطلق میرسه، اما در اسانس ابسولو اون حس کشمیری و زنبقی روی کار میاد. این رو هم در نظر بگیرید که تولیدات جدید ایلین بسیار ریفورموله شدن، در چندین مرحله متفاوت که پیش از این قطعی دردناک اینترنت من به تفصیل درباره شون مطالعه کردم. نسخه ی من مطلع به ۲۰۱۶ هست، یعنی پس از سومین ریفورموله. و من نسخه ای که مربوط به دومین ریفورموله بوده رو هم تست کردم (و خیلی بیشتر میخکوب شده ام.)
در پایان باید بگم که علی رغم اینکه من عاشق یاس در هر نوع و حالتی اش هستم، الین رو خیلی بیشتر از اونکه یه کار گلی و یاسی بدونم یه کار امبری میدونم. و حقیقتا متجبم که بعضی ها اینجا الین رو به دست گلی از یاس مانند کرده ن. البته که یاس اینجا هست، و بی نظیره. اما به طور مشخص، این ترکیب خاص یاس با امبر هست که الین رو اون چیزی کرده که ما امروز میشناسیم.

سلام جناب مدیر من هم سال نو رو به شما تبریک میگم و بی نهایت ممنونم از اینکه این پلتفورم رو هنوز علی رغم تمام سختی ها برای ما حفظ کردید. امیدوارم سال پیش رو سال بهتری برای همه مون باشه.

چه ترکیب جالبی باشه به نظر. زردآلو اصولا نتی هست که کم تو عطرها استفاده میشه.

خوشا به سعادتتون که تستش کردید

مرسی فاطیما جون خیلی ممنونم از توضیح دقیق ت. ضمنا بگم که من بلافاصله بعد از خوندن ریویوت واچ میکالف رو تهیه کردم و بسیار از خریدم راضی ام. کاملا درست بود تفسیرت از رایحه.

این دیدگاه شما درباره عطرهای مردانه و زنانه اساسا مقداری سکسیستی (جنسیت زده) هست. من قیاس تون با ماجرای رانندگی رو کامل خوندم، در پایان مشخصا نوشتید اگر آقا بودید عطری استفاده میکردید که به نظر همه «قوی و مسکلین» باشه و کمتر «شیرین و گورماند» باشه. البته که این دیدگاه سلیقه شخصی شما رو بیان میکنه ولی ضمنا میتونه عقاید خاصی رو در سایت ترویج کنه و به همین دلیل دارم بهش واکنش نشون میدم. در واقع اصلی که بهش اشاره میکنید اینه که آقایون باید «قوی تر» به نظر برسند. عطری که قوی تر اونها رو نشون بده. چرا؟ چون ممکنه خانمی به پستشون بخوره که تا حدی قوی هست (مثلا رانندگی بلده، عطر چرمی میزنه، و…). لازمه اشاره بشه این قضیه مطلق نیست. و اساسا این عقیده که جنسیت مذکر قوی تره چندان دیگه در جهان طرفدار نداره… در ادامه، گیرم که روایح مردانه باید آقایون رو «قوی تر» نشون بدن، چطور تصمیم میگیرید وانیل آمیخته به ادویه و چرم بیبی کت به قدر کافی «قوی» نیست؟ خلاصه با کل استدلال و قیاس شما از سر تا انتها مخالفم. بیبی کت هم به نظر من از اون عطرهاست که صد در صد یونیسکسه. هیچ مردی هم با پوشیدن عطر گورماند یا گلی به من این حس رو نخواهد داد که به قدر کافی «قوی» نیست.

دوستان کسی هست این عطر رو تست کرده‌ باشه؟ ترکیب نت ها واقعا جالبه. یاس و نارنگی.

بلاسم لاو ترکیبی هست از شکوفه های بهاری، آمارتوی بادامی، نت های پودری و وانیل. رز به نظر من در کار بولد هست و مقداری حالت پودری داره. این رو هم در نظر بگیرید که کار، حس و حال وینتج و کلاسیک داره و اون دسته افرادی که هر رزی اونها رو به یاد عطر مشهدی میندازه باید به شدت ازش فاصله بگیرند. به عبارتی، کار، چندان ایرانی پسند نیست.

با این مقدمه باید بگم که من بلافاصله بعد از اولین تست عاشق بلاسم لاو شدم. یادمه واکنش دوستم در مغازه انقدر بد بود که گفتم، شهرزاد… صبر کن… مطمئنی این رو دوست داری؟ در تست دوم اما که چندین ماه بعد اتفاق افتاد تصمیمم قطعی شد. بلاسم لاو من رو بلافاصله به بهاری زیبا و گم شده در اتاق دخترخاله ی بزرگ، در یک خانه ی حیاط دار قدیمی در تهران اوایل دهه ی هفتاد میبره. جلوی میز آرایش بلند چوب گردوی پر از عطر و لوازم آرایش، وقتی که آفتاب تمام ایوان عریض خانه رو میپوشوند و تا وسطهای فرش جلو می اومد، وقتی که صدای پرنده ها تمام اتاق رو پر میکرد. باید سنم خیلی کم بوده باشه چون تصویری که از میز آرایش در ذهنم دارم میزی هست بلند و عریض که باید برای دسترسی بهش روی چهارپایه میرفتم. دخترخاله دیگه ایران نیست، اون خونه ی قدیمی سالهاست که جاش رو با یک ساختمان مدرن چند طبقه و بدون حیاط عوض کرده، و میز چوب گردو هم در خانه ی یکی از خاله ها خاک میخوره. اما این لحظات آرام بخش کودکی در سالهای بعد بارها به کمک من اومده ن.

حقیقت این هست که در این مرحله از زندگی اساسا بازخورد در خصوص عطر برام اهمیتش رو از دست داده. عطر برای من به یکی از مهم ترین لنگرگاههای زندگی ام تبدیل شده. روایح من رو به خودم، به خودم در دوردستها و یا به خودی که دوست دارم باشم نزدیک میکنند. و چه هست عطربازی به غیر از بازگشت به لحظات زیبای روزها و سال های دور. روزهایی که شاید حتی زندگی شون نکرده باشیم.